திங்கள், ஜூன் 10, 2019

நீங்க தமிழா ?!


இப்போதெல்லாம் வட இந்தியா பக்கம் போனால், சுதந்திரமாக கூட தமிழில் பேச முடியவில்லை. பொது இடத்தில்... அங்கிருக்கும் யாராவது ஒருவருக்கு தமிழ் தெரிந்திருக்கிறது!முகம் தெரியாத யாராவது ஒருத்தர் 'சார் நீங்கள் தமிழா .... தமிழ் நாட்டில் எங்கே....? ' என்று ஆர்வமாக விசாரிக்க தொடங்கி விடுகின்றனர்.

இப்படிதான் சில வாரங்களுக்கு முன் கவுகாத்தி சென்ற போது நடந்த சம்பவம்.

சம்பவம் 1

நாங்கள் ஒரு ஹோட்டல் வாசலில் நின்று கொண்டு, அந்த ஹோட்டல் நல்ல ஹோட்டலா ? போகலாமா வேண்டாமா, என்று விவாதித்துக் கொண்டு இருந்த போது...உள்ளேயிருந்து ஒரு குரல் "நல்ல ஹோட்டல்தான், பயப்படாமல் சாப்பிட வா சார் " என்றது.
யார் என்று பார்த்தால்... அந்தக் கடையில் வேலை செய்யுமா சர்வர். கடந்த 5 வருடமாக சென்னையில் வேலை பார்த்தவராம். சென்னை என்றதும்... அந்த இடம் தெரியும் இந்த இடம் தெரியும், மெரீனா பீச், டாஸ்மாக், நயன்தாரா என்று அளக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்.பிச்சிக்கோ என்று வருவதற்குள் மண்டை காய்ந்து விட்டது.

சம்பவம் 2

இது இந்தியா தாண்டி நேபாளத்தில்.

நேபாள தலைநகர் காத்மண்டுவிலிருந்து முப்பது கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் இருக்கிறது சந்திர கிரி மலைத் தொடர். அதன் உச்சியில் அழகான சிவன் கோயில். கிட்டத்தட்ட கடல் மட்டத்திலிருந்து 2556 மீட்டர் உயரத்தில் இருக்கிறது இந்த சந்திர கிரி. மேலே கேபிள் காரில்தான் செல்ல வேண்டும். மேலே போகப் போக கேபிள் கார் அப்படியே மேகங்களுக்குள் மறைந்து விடும். கீழே அழகிய கலர் கலர் மரங்களும், காத்மண்டுவின் மலைப் பிரதேசமும், தூரத்தில் மேகங்களுக்கிடையே எவரெஸ்ட் வெளியும் நம்மை பிரமிப்பில் ஆழ்த்தும். அப்படி ஒரு மயிர்கூச்செறியும் அழகு ! ஒரு கேபிள் காரில் ஆறு பேர் பயணிக்கலாம்.  நாங்கள் நான்கு போர் அமர்ந்து பயணிக்க... எங்களோடு இரண்டு வத்தல் மூஞ்சி நேபாள இளைஞர்கள் பயணித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
Cable Car


Kathmandu ((Nepal) Chandra Giri Temple
நாங்கள் பேசுவதைப் பார்த்து, அதில் ஒரு பையன் நீங்கள் தமிழா ? என்றான் ஆர்வத்துடன்.

எங்களுக்கு ஆச்சரியமென்றால் அப்படி ஒரு ஆச்சரியம்!
உலகத்தின் எங்கோ ஒரு மூலையில் , அதுவும் அந்தரத்தில் மேகங்களுக்கிடையே ஒரு வேற்று மொழிக்காரன், தமிழில் கேட்கிறான் 'நீங்க தமிழா' என்று ?!

'ஆமாம்' என்றோம் கோரஸாக.

'சார், நான் கோயம்புத்தூரில்தான் செஃப்பாக வேலை செய்தேன் என்றான். பிறகு தமிழகத்தின் பல ஊர்களைப் பற்றி பேசத் தொடங்கிவிட்டான். பிறகு அவனே 'நீங்கள் காரைக்குடி அழகப்பா பல்கலைக்கழகம் சென்றிருக்கிறீர்களா?' அங்குதான் டிப்ளமோ ஒன்று படித்தேன் என்றான். பின்பு அவனுக்கும் தமிழகத்திற்குமான தொடர்பினை மிகுந்த ஆர்வத்தோடு கண்கள் பளிச்சிட பேசினான்.

'பிறகு ஏன் நேபாளம் வந்திட்டே' என்றோம்.

'அப்பாவுக்கு முடியலை, குடும்பத்தை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பு எனக்கு இருக்கிறது. அதனால் தான் தமிழ் நாட்டிலிருந்து வந்து விட்டேன்' என்றான். அவனது பேச்சில் தமிழ்நாட்டை விட்டு பிரிந்த சோகம் இழையோடியது.

நேபாளம் என்று இல்லை, ராஜஸ்தான், பீகார், ஜார்கண்ட், உ.பி மேற்கு வங்கம், குஜராத் போன்ற வட இந்திய மாநிலங்கள் மற்றும் அஸ்ஸாம், மேகாலயா, மணிப்பூர், திரிபுரா, அருணாச்சல பிரதேசம் போன்ற வட கிழக்கு மாநிலங்களான உள்ள குக்கிராமங்களில் கூட தமிழ் பேசத் தெரிந்தவர்கள் கணிசமான அளவில் இருக்கின்றனர்.

இப்படிதான் ராஜஸ்தானுக்கு சுற்றுலா சென்று நமது நண்பர், ராஜஸ்தானில் சிறு கிராமத்தில் கூட தமிழ் பேசத் தெரிந்தவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் இருக்கின்றார்கள் என்றார்.

இது எதுவும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட செய்தி அல்ல, கள நிலவரம்.

****
1967க்குப் பிறகான திராவிட ஆட்சியில் தமிழகம், அடிப்படை சுகாதாரம், சாலை வசதி, தொழில் துறை, போக்குவரத்து, கல்வி, மருத்துவம் போன்ற துறைகளில் வளர்ச்சிப் பெற்று, வளர்ந்த ஒரு ஐரோப்பிய நாட்டுக்கிணையான வளர்ச்சியைப் பெற்றிருக்கிறது.

அதனாலேயே இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் இருந்து மக்கள் சாரை சாரையாக தமிழகம் நோக்கி வருகிறார்கள்.

ஆலப்புழையிலிருந்து கோயமுத்தூர், திருப்பூர் மற்றும் சென்னை சென்ட்ரல் வழியாக டாடாபாத் செல்லும் 'தன்பாத்' ரயிலைப் பாருங்கள், ரயில் முழுவதும் வட இந்திய தொழிலாளர்களால் ரயில் பிதுங்கியபடி செல்லும். நிற்க இடமின்றி கழிப்பறைகளில் கூட அமர்ந்து செல்வார்கள்.

இந்தி பேசும் வட மாநிலத்திலிருந்து வரும் தொழிலாளர்கள் தமிழ் மொழியை தட்டுத்தடுமாறி பேச கற்றுக் கொள்கின்றனர்.
உண்மை இப்படி இருக்க....

இது தெரியாத சில அரைகுறை பேர்வழிகள், இந்தி கற்றுக் கொண்டால் என்ன, இந்தி கற்றுக் கொண்டால் தமிழ் அழிந்து விடுமா ? என்றெல்லாம் அறிவிலித்தனமாக கேள்வி எழுப்புகிறார்கள்.

அப்படி வலுக்கட்டாயமாக இந்தியை கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் தமிழருக்கில்லை என்பதே உண்மையின் நிதர்சனம்.

உலகில் தொல் இனமான தமிழர்கள், இதுகாறும் உயிர்ப்புடன் இருக்கவும், மற்ற இந்திய மாநிலங்களுக்கு முன்மாதிரியாக திகழவும் தமிழே காரணம்.
தங்களது தாய் மொழியான தமிழ் மொழி பற்றே தமிழர்களை உலக அரங்கில் ஒரு அறிவார்ந்த சமுதாயமாக அடையாளம்படுத்துகிறது. நமது அடையாளம் தமிழ் என்பதை நாம் பெருமையுடன் உணர வேண்டும்.

உலகின் மூத்த மொழியான தமிழை நமது முன்னோர்கள், பாதுகாப்பாக நமது கையில் தந்திருக்கிறார்கள். அதை உலகம் உள்ள வரையில் பாதுகாக்க வேண்டிய மாபெரும் கடமை நமக்கிருக்கிறது. அந்த கடமையிலிந்து நாம் நழுவ வேண்டாம்.

- மபா
7.6.19

Share/Bookmark

வெள்ளி, நவம்பர் 02, 2018

பிறிதொன்றாய் - கவிதை

இந்த வாரம் (29.10..2018)  கல்கி இதழில் எனது கவிதை !

-----------------------------

'பிறிதொன்றாய்'

குட்டி மீன்கள் நீந்தும் அத்தடாகத்தில்
அவன் மிதந்துக்கொண்டு இருந்தான்
நேற்றைய இரவுகளில் அவன்
உயிரோடு இருந்தானா என்பதை இனிதான்
துப்பு துலக்க வேண்டும்.

பல முறை அவன் இதே தடாகத்தில்
மீன்களிடத்தில் இளைப்பாறியதுண்டு

அவனது தோல்கள் உரிந்து செதில்களாக உதிரும்வரை...
அவன் அவற்றோடு நீந்தி களித்தின்புறுவான்

காலிடிக்கில் வழுக்கிச் செல்லும் அம் மீன்கள்
அதற்காக அவனிடத்திலிருந்து பொறிகளை பரிசாக பெறுவதுண்டு
சொப்புவாய்யைத் திறந்து கவ்வும் அழுகே...அழகு!

கொதி நிலையற்ற அவ்வாழ் பிரதேசத்தில்
தக்கையாகும் வரை நீந்துவான்.

அக்கரையில் மிதந்த அவனது உடலை
இடுப்பில் கயிறுக் கட்டி இக்கரை கொண்டுவந்தார்கள்

இனி அவனது உடலை பிரேதப்பரிசோதனை செய்யவேண்டும்

புறம் அகம் எதுவுமின்றி உயிர் போன
தடமுமின்றிக் கிடந்தான் அவன்.

அறிக்கை; 'சந்தேகத்திற்கிடமான மரணம்' என்று சொல்லிவிட...

அத்தடாகமெங்கும்
மீன்கள் துள்ளிக் குதித்து நீந்தின
புதிதாய் வந்த மீனுடன்.

-தோழன் மபா

Share/Bookmark

திங்கள், ஜூலை 03, 2017

விபத்து தரும் பாடம் - தோழன் மபா


தினமணியில் வந்த கட்டுரை

By தோழன் மபா  |   Published  in Dinamani on : 29th June 2017 01:46 AM  |

   புனித ரமலான் மாதத்தில் பெரும் தேசிய சோகத்தை சந்தித்திருக்கிறது பாகிஸ்தான். கடந்த ஞாயிற்றுக் கிழமை பெட்ரோல் ஏற்றிவந்த லாரி கவிழ்ந்து, வெடித்துச் சிதறியதில் ஏறத்தாழ 153 பேர் பரிதாபமாக உயிரிழந்துள்ளனர்.

அது வெறும் சாலை விபத்தாக மட்டும் இருந்திருந்தால், இத்தகைய உயிர் சேதம் ஏற்பட்டிருக்காது. அதையும் தாண்டி மனித மனதின் இலவச அல்ப ஆசை ஒரு மாபெரும் துயரத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.

பாகிஸ்தானின் கராச்சி நகரிலிருந்து அந்த நாட்டின் பஞ்சாப் மாகாணம் லாகூர் நகரை நோக்கி ஞாயிற்றுக்கிழமை சென்றுக் கொண்டு இருந்த பெட்ரோல் லாரி விடியற்காலை 6.30 மணிக்கு டயர் வெடித்ததன் காரணமாக நெடுஞ்சாலையில் கவிழ்ந்தது.

லாகூருக்கு 400 கீ.மீ. தொலைவிலுள்ள பஹவல்பூர் மாவட்டம், அகமதுபூர் ஷார்கியா பகுதியில் நேரிட்ட இந்த விபத்தில், லாரியிலிருந்த பெட்ரோல் வெளியேறி கிட்டத்தட்ட 25 ஆயிரம் (5500 கேலன்ஸ்) லிட்டர் சாலையின் அருகில் இருந்த வயல்களில் ஆறாக ஓடியது.


கோர விபத்தில் பலியானவர்களுக்கு அஞ்சலி
சுற்றி வளைத்த தீ










சுவடுகள்
அருகில் இருந்த கிராம மக்கள் இதைக் கேள்விப்பட்டதும் பெரும் திறளாக, கைகளில் கேன்களுடனும் பெரிய பெரிய டின்களுடனும் வந்து ஆறாக ஓடிய பெட்ரோலை கேன்களில் பிடித்து நிரப்பிக் கொண்டனர்.
இந்த விபத்தைப் பற்றியும் பெட்ரோல் ஆறாக ஓடுவதும் பற்றியும் அருகிலிருந்த மசூதியின் ஒலிபெருக்கி மூலம் மக்களுக்கு தகவலும் எச்சரிக்கையும் விடப்பட்டது. மக்கள் பெரும் கூட்டமாக பைக்குகளிலும் வண்டிகளிலும் வந்து பெட்ரோலை பிடிக்க ஆரம்பித்தனர்.

அப்போது பெட்ரோல் லாரி திடீரென்று தீப்பற்றி எரிந்தது. அங்கிருந்த யாரோ ஒருவர் புகைப்பிடிப்பதற்காக தீ குச்சியைப் பற்ற வைத்ததில், காற்றில் ஆவியாக பரவி இருந்த பெட்ரோல் தீப்பற்றி எரிந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
அந்த பகுதியில் காற்றில் பரவி இருந்த பெட்ரோல் தீ பற்றி ஒரு நெருப்புக் கோளம் போல் ஆகிவிட்டது.

உடனே ஆவியாகக் கூடிய பெட்ரோல் தனது அடர்த்தியின் காரணமாக காற்றில் அப்படியே பரவி இருக்கும். இத்தகைய விபத்துகளில் கசிந்து ஓடும் பெட்ரோல் அவ்வளவு எளிதில் கரைந்துவிடாது.

இந்த சம்பவத்தில் 25 ஆயிரம் லிட்டர் பெட்ரோல் என்பதால் அடர்த்தியும் எளிதில் தீப்பற்றக் கூடிய தன்மையும் அதிகம். அதனால் ஒரு சிறு தீப் பொறி கூட பெரும் சேதத்தை விளைவித்துவிடும். அதுவே நிகழ்ந்திருக்கிறது.
பெட்ரோலை சேகரித்துக் கொண்டு இருந்த நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் தீயில் எரிந்து கரிக்கட்டையாக மாறிவிட்டனர். 130 பேர் 80 சதவீதம் தீக்காயத்தால் முல்தானில் உள்ள ராணுவ மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
ஒரே குடும்பத்தில் பலர் இந்த விபத்தில் மாண்டிருக்கின்றனர். அங்கிருந்த லாரி, பைக், கார் என்று நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட வாகனங்கள் எரிந்து நாசமாயின. 

எப்போதும் துப்பாக்கிச் சூடு, குண்டு வெடிப்பு என்று நெருக்கடியில் இருக்கும் பாகிஸ்தானுக்கு இது ஆறாத ரணம்.

சுல்கா பீபீ என்பவர் தனது இரண்டு மகன்களை தேடிக் கொண்டு இருக்கிறார். உயிரோடு இருக்கிறார்களா இல்லையா என்று அவரால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. கரிக்கட்டையாகக் கிடக்கும் மனித உடல்களில் தனது மகன்களை தேடிக் கொண்டு இருக்கிறார். உடல்களை அடையாளம் காண மரபணு சோதனைக்கு உத்தரவு இட்டிருக்கிறது பஞ்சாப் மாகாண அரசு.
புனித ரமலான் மாதத்தின் கடைசி நாளான ஈதுல் பித்தர் அன்று இந்த கொடூர சம்பவம் நடந்துள்ளது. சவூதி அரேபியா போன்ற நாடுகள் ஞாயிற்றுக்கிழமையே ரமலான் பண்டிகையை கொண்டாடிவிட, பாகிஸ்தான் மட்டும் திங்கள்கிழமை கொண்டாட இருந்தது. அதற்குள் இப்படிப்பட்ட துயரம் நிகழ்ந்துவிட்டது.

மக்களின் ஆசையே, மாபெரும் துயரத்தையும், மனித இழப்பையும் கொண்டு வந்திருக்கிறது. பெட்ரோல் இலவசமாக பெறுவதற்காக தங்களது உன்னதமான உயிரை இழந்திருக்கின்றனர். எத்தகைய கொடூரம் இது?
காவல் துறையும் மாவட்ட நிர்வாகமும் விரைந்து செயலாற்றியிருந்திருந்தால், இத்தகைய உயிரிழுப்பு ஏற்பட்டு இருந்திருக்காது. விபத்து நடந்த சாலையில் போக்குவரத்தை தடை செய்திருக்க வேண்டும். அப்படி செய்யாமல் போக்குவரத்தை அனுமதித்திருந்தனர். அதோடு மக்களை விபத்து நடந்த இடம் அருகில் வரவிடாமல் செய்திருக்க வேண்டும். அனைத்து முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளையும் போர்க்கால அடிப்படையில் செய்திருக்க வேண்டும். அப்படி எதுவும் செய்யாததால், மக்கள் அதிக அளவில் வந்துவிட்டனர்.

போலீஸாரின் அலட்சியத்தால்தான் இப்படிப்பட்ட பெரும் விபத்துகள் நடக்கின்றன. எததெற்கோ கடுமைக் காட்டும் காவல் துறை, இத்தகைய ஆபத்தான விஷயங்களில் மெத்தனமாக இருப்பது வேதனை அளிக்கிறது. அந்த மெத்தனமே மக்களை விபத்து நடந்த இடத்திற்கு அருகில் வரச் செய்திருக்கிறது.

போலீஸாரை குறை சொல்லும் அதே நேரத்தில், மக்களையும் நாம் கண்டிக்க வேண்டும். கசிந்து ஓடுவது பெட்ரோல் என்று தெரிந்தும், இலவசமாகக் கிடைக்கிறது என்பதற்காக பேரல்களை எடுத்துக் கொண்டு வந்தவர்களை என்னவென்று சொல்வது?

நமது நாட்டிலும் இலவச வேட்டி, சேலை வழங்கும்போதும், கோயில்களில் அன்னதானம் வழங்கும்போதும் ஏற்படும் கூட்ட
நெரிசல்களில் பலர் உயிரை இழந்திருக்கின்றனர்.

ஒரு பக்கம் அரசு தரும் இலவசங்களால் மக்கள் சோம்பேறிகளாக மாறிக்கொண்டு இருக்க, இன்னொரு பக்கம் இப்படியான இலவச மனோபாவங்களால் தங்களது விலை மதிக்கமுடியாத உயிரை இழப்பது வேதனையிலும் வேதனை.

இத்தகைய விபத்துகளில் நமக்கான படிப்பினையும் இருக்கிறது என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

-நன்றி தினமணி

Share/Bookmark

செவ்வாய், மார்ச் 21, 2017

மறுதாம்பு புத்தகம் பேசுது விமர்சனம்





    னிப்பும், கசப்பும் கொண்ட வாழ்வில் பொய்மையும் ஒரு சுவையென்று அறியும் தருணத்தில் வாழ்விற்கான நீட்சியை இனங்காண்கிறார் தோழன் மபா. வாழ்க்கையை விரிவாக்கம் செய்து ஓலை அனுப்பியிருந்த கடவுள், மனிதர்கள் ‘மால்’களின் மின் தூக்கிகளில் கடைவாயில் அதக்கிய பீட்ஸாவுடன் வார இறுதிப் பொழுதுகளில் கடன் அட்டைகளைக் கையில் ஏந்தி களமாடும் போக்கைக் கோபத்துடன் கவனித்திருக்கிறான். எருக்கஞ்செடி மண்டி, ஏர் உழாமல் பாலையாகி விட்ட நிலங்களுக்கு யார் பொறுப்பு ஏற்பது என்பது கடவுளின் கேள்வி; (ப.103). ‘வந்தேறிகள் சூழ் உலகு’ என்ற இன்றைய உலகை ஆள்வோர் யாரென இனங் காட்டுகிறார்.

கண்ணியமிக்க கனவான்களே உலகம் முழுவதும் நிறைந்து இருப்பதையும், குளிரூட்டப்பட்ட அறைகளில் அமர்ந்து பிஞ்சுக் கைகளில் இரத்தத்தைப் பூசுவதற்கும், உலகளாவிய விதத்தில் போர்களைத் திணிப்பதற்கும் அவர்கள் திட்டமிடுவதையும் அம்பலப்படுத்துகிறார். செம்பரம்பாக்கம் ஏரிக்கரை உடைத்துப் பெருகி சென்னை மாநகரை மூழ்கடித்த ஊழிப் பெருவெள்ளம் வடிந்தபின் நகரெங்கும் பூத்திருந்த பாலித்தீன் (நச்சுப்) பூக்களைக் காட்சிப்படுத்துகிறது ஒரு கவிதை. ‘கட்டிங் கேட்ட கடவுள்’, ‘ஆதி நிலத்து தேவதை’ ‘அது மாத்திரம்‘ கவிதைகளில் சாதியத்தின் மீது சவுக்கடி வீசுகிறார் தோழன் மபா.  


”தோழன் மபாவின் கவிதைகள் நாம் அறியாத சந்து பொந்துகளுக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றன” என்கிறார் கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான். ‘மேய்ச்சல் நிலம்‘, வளமான வண்டல்மண் படிவுகள் நிரம்பியதுதான் என நிறுவுகிற படைப்பு. நேரடியாகவும், வெடிப்புறவும் பேசுகிற வரிகள். ‘மறுதாம்பு’கள் மீண்டும் மீண்டும் துளிர்க்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. எழிலார்ந்த அட்டையும், ‘மண்குதிரை’ச் சின்னமும் பொருத்தமானவை.


Share/Bookmark